culturele raad en het gemeentebestuur Haaltert

op 29-30 mei en 5-6 juni 2010 van 14 tot 18 uur

>> foto’s

Diverse kunstenaars stellen hun werk tentoon op volgende locaties:

HAALTERT

Warandegebouw, Sint-Goriksplein 17
Chiau Chris, De Conseth Martine, Muys Herman en Muylaert Monique

Warandepark, Sint-Goriksplein

Centrum “de Warande”, Achterstraat 2
De abstracten: eigenzinnige selectie van de Belgische abstracten: Alechinsky Pierre, Baugniet Marcel-Louis, Camu Alec, Carrey Georges, Collignon Georges, De Waegeneer Pierrot, Engel-Pak Ernest, Lewy Kurt,  Lismonde Jules, Milo Jean,  Peeters Jozef, Plomteux Leopold, Servranckx Victor,  Vanden Borre Guillaume,  Vandenbranden Guy,  Van den Steen Magda, Van de Perre Will, Van Gysegem Paul, Velter Yves. De aanzet wordt gegeven door de Oost-Europese avant-garde (Baeyer Herbert, Chasnik Ilya, D’Ebneth Lajos, Kupka Frantisek)
Buitenlocatie: Roland Monteyne

Stede ten Driessche, Ekentstraat 54
Rhaye Yves

Haalterts Bezoekerscentrum, Bruulstraat
Brouillard Jaklien, De Meyer Vera, De Witte Stijn, Redant Joris, Van den Bossche Dennis, Van der Veken Iris, Van Landuyt Lena

B&B Mussenzele, Mussenzele 1
De Visscher Paul, Schuele Andreas

Alfred Noteboomplein, Hoogstraat
Van Gysegem Paul

HELDERGEM

HOC “De Fransman”, Heldergemstraat
Eeman Maria, Kaliberda Larysa, Mergan Rudy, Smekens Annemie, Van de Voorde Katrien, Van Impe Robert, Van Valckenborgh Sonja

T.C. ’t Hoomveld, Hoomweg
Clement Jan

DENDERHOUTEM

Academie voor muziek, woord en dans, Molenstraat 17
Bolangier Wouter, De Rijck Paul, Mertens An, Van den Stock Carine

Koekelberg 69
Jacops Wilfried, Redant Nera

Vondelhof, Vondelen 30
Academie voor beeldende kunsten Aalst:
Beirens Miek, Bombeke Rudy, Bras Olivier, Buyl Mirella, Denutte Stijn, Vander Heyden Marnik, Verschuere Stefaan, Wachtelaer Nadine

KERKSKEN

Sint-Martinuskerk
Van Gysegem Paul

Rijstraat
Bogaert Bart

Er wordt een fietstocht van ± 19 km uitgestippeld. U kan deze vanuit elke locatie aanvangen en er een wegbeschrijving gratis bekomen.
Een tentoonstellingsbrochure met de vermelding van de deelnemende kunstenaars alsmede een fotografische afbeelding van hun werk kan aangekocht worden voor de prijs van 1 EUR in elke locatie. Deze brochure omvat eveneens de deelnemingsformulieren aan de 2^de kunstenroute-zoektocht, waarmee er tal van prijzen te winnen zijn!

bron:

>> www.haaltert.be

I took my first train

at 7 o’clock

my second train

at 24 past 7

Then I took the bus

to school

at 15 past 8

The bus driver was

angry

I took the wrong

door

(Kirsten)

This afternoon

I went

To the city

I was

With friends

Of my old school

(Stevie)

I woke up

at 7 am

and changed

my clothes

I ate cereals

with milk

which is

very delicious

(Matthew)

Vele groetjes aan alle leerkrachten in de academie!

Groetjes
Lindsey Nechelput

Dag 1: RIJDEN (x 1064) Bij aankomst worden we vergast op een succulent meergangendiner bij Francesco, de tweetalige Italiaan - hij praat Italiaans en lichaams. (Dat laatste is hij beroepsmatig verplicht: als leerkracht LO kan hij het niet maken de lichaamstaal niet te beheersen.) Dank, Francesco.

Dag 2: (Moeder verjaart. De heilige vrouw wordt 52. Juicht!) Jo heeft goed geslapen vannacht.

De dag wordt opgewarmd met een wandeling in een gespleten stad, waar Koning Kerstsfeer regeert. Zijn Tiroolse troepen paraderen over de promenade langs de Passirio. (Ze zijn gedrild om hun soldij aan smakeloos groen, rood en goud te verspillen.) Merano lijkt wel vacuüm verpakt van een berg te zijn gerold - wie het hier laten liggen heeft, voelde er waarschijnlijk weinig voor om de ongelofelijke leegte uit te pakken, bang om later bij de vrienden uit te pakken met de ondraaglijke leegte.

De stad zoals ze er nu bij ligt, is verdeeld in twee (redelijk) vijandige kampen. Het Italiaanse kampt leeft op zijn eigen, teruggetrokken manier: oppervlakkig en arrogant, op het gemene af. Het Duitstalige kamp heeft zich verschanst in een onopvallende, maar lucide spiegelwereld. Duitstaligen lijken wereldser, opener, georiënteerd op het Europa van de toekomst, alhoewel de kranige politieke partij die ijvert voor de rechten van haar leden, sterk separatistisch geïnpireerd is. (Ze pakt uit met posters waarop de Val van de Muur een ultieme vrijheid verbeeldt, een vrijheid die voor de Duitstaligen hierals streefdoel wordt vooropgesteld. Dat er daardoor onbewust/onbedoeld een nieuwe muur wordt opgetrokken, deert hen bijlange niet.)

Vanuit een psychologisch perspectief kan dat onderscheid tussen de twee verschillende taalgemeenschappen verklaard worden als een veruitwendiging van een oeroud Italiaans stereotype: de Italiaan als superficiële macho die de schone schijn hoger inschat dan openlijke en oprechte zelfkritiek. (Als voorbeeld daarvan kan het werk worden aangehaald dat de Italiaanse leerlingen in het kader van ons project vervaardigd hebben: zij geven zich niet bloot - alles blijft hier comfortabel, men probeert niemand met iets te confronteren.) Daartegenover staat een bijna subversieve openheid van de Duitstaligen, die er een warm genoegen lijken in te scheppen hun (alvast taalkundige) superioriteit bevestigd te zien in een ontvankelijkheid voor de wereld buiten Italië. In die zin is hun separatisme misschien eerder een anti-Italianisme dan een peer nationalistische reflex.

Op de bergflanken rondom de stad, vanwaar blijkt dat Merano op een zondag zo leeg is als toen de aarde haar eerste verjaardag vierde, worden we opgeladen voor het werk dat in de namiddag gepland is. Er groeien kaki en Chinese mandarijnen op ons pad. (Een Chinese mandarijn die zijn doornige nest verlaat, leeft doorgaans niet langer dan vijf dagen. Het rottingsproces zet zich al in op dag twee en op dag vijf is hij veranderd in een melaats onwezen.)

’s Middags eten we in een trage gelegenheid. Daarna volgt een vergadering in het krappe appartement van de Italiaanse gastvrouw. Loom komt de aap daar een eerste keer uit de mouw (of, om in de sfeer te blijven: uit de broekspijp van Pantalone): de Italiaanse delegatie is niet alleen qua taalvaardigheid minderbedeeld, het ontbreekt haar ook aan tact en inzicht in andere sociale conventies (zoals koffie en koekjes). Zonder veel stemmingmakerij wordt de vergadering afgerond maar het is vandaag duidelijk geworden dat de Süd-Tiroler school een broertje dood heeft aan al te veel moeite.

’s Avonds wordt er gegeten met de directeur van de school, een neofiet van de vrijgevige soort. Onze Zweedse vriend Stefan slaagt erin een varken naar binnen te spelen.

Dag 3: bezoek aan de Scuola Pedagogica di Merano. Het gebouw overweldigt: de autonome regio Süd-Tirol kan het zich veroorloven zoet geld in het onderwijs te pompen en dat laat zich zien in de faciliteiten waarover de leerkrachten en de leerlingen hier beschikken. Niet alleen zal men nooit ruimte ontberen (3 sportzalen, 1 filmzaal, verschillende auditoria, flink uitgeruste klaslokalen, aparte vaklokalen, …), ook aan het materiaal en de voorzieningen kleeft de geur van het zweet dat door de toeristische industrie in deze streek wordt geplengd.

Tijdens de workshop van de Zweedse collega’s wordt vlot meegewerkt door de leerlingen: ze praten graag met elkaar, zelfs in het Engels, wat verwonderlijk is aangezien we waren gewaarschuwd dat het Engels van de leerlingen beneden alle peil lag. (Er bestaat op dit moment weinig twijfel over dat de weinig hoopvolle berichtgeving over hun taalniveau, ons ingefluisterd door hun taalleerkrachten, grotendeels het gevolg is van het conservatieve onbegrip waarmee zowel het Engels, het taalonderwijs als de leerlingen worden bejegend.)

Na de middag wordt een tweede maal vergaderd, waarbij de vooropgestelde doelen op een vrij bevredigende manier bereikt worden. Het is opnieuw overduidelijk dat de Italiaanse collega’s weinig begrepen hebben van de voorgaande ontmoetingen, in die zin dat ze er opnieuw niet in slagen de vergaderingen op een degelijke manier te volgen, noch om voor een zinnige inbreng te zorgen. Wel zinnig, en veelzeggend, is de ontmoeting die we die avond hebben met de leerlingen uit de workshops. We eten samen in een pizzeria en proberen het beste naar boven te halen uit elkaar: interesses, indrukken van Merano, interesses, … Anders dan wat hun leerkrachten beweerden, zijn deze jongeren bereid Engels te praten, ook al moeten ze vaak terugvallen op hun moedertaal, en lijken ze zelfs bijna op hun gemak te zijn bij ons.

Dag 4: Bergitalianen zijn een volk zonder horizon, letterlijk en figuurlijk. Dat verklaart natuurlijk hun bekrompenheid. Ze zien niets dan wat zich afspeelt in hun door bergen omzoomde leefwereld. Besef of begrip van de buitenwereld is een zeldzaamheid, een unicum in deze van commercie en toerisme versmoorde regio. Het grote voordeel van die rijkdom voor de jonge Zuid-Tirolers is de enorm brede waaier aan ontlplooiingsmogelijkheden die hen wordt aangereikt. Door de eigenaardigheden van het Italiaanse onderijw (conservatief en corrupt - in private scholen draait men de hand niet om voor fraude) wordt hen bovendien weinig in de weg gelegd, behalve een ouderwetse etiquette wanneer het erop aankomt ouderen of leerkrachten aan te spreken. Hier is sprake van een volgehouden en doorgedreven hiërarchie, wat er niet alleen voor zorgt dat de leerlingen zich vooral moeten voegen, maar ook dat de leerkrachten zich te gemakkelijk distantiëren van de ervaringen en visies van hun leerlingen.

Wie hier woont, leert zich terug te plooien: binnen de eigen gemeenschap, binnen de eigen taal, binnen de eigen opvattingen. Zelfs in het Museion (museum voor hedendaagse kunst waar Jo en Karel aanwaaien op de laatste dag van hun verblijf) is er opvallend veel ruimte voor lokale kunstenaars. (Daar is an sich niets mis mee, maar het wijst ook op een kortzichtige visie.) Ze hebben allen de fotografie ontdekt en dat levert zowel slecht, middelmatig als amusant en geïnspireerd werk op. Ook al is de blik hier nog steeds op Zuid-Tirol gericht, toch komt deze plek het dichts bij de geruststelling dat in een kunst een mondiaal perspectief wordt geopend waardoor een halfblinde, teruggetrokken regio niet helemaal verdwijnt in zijn eigen zwarte gat.

Zo kan alles altijd op een positieve noot eindigen. Het project staat (nog steeds, en misschien zelfs steviger dan ooit) op de rails, Jo en Karel hebben een en ander bijgeleerd over de fouten in het Italiaanse onderwijssysteem en we hebben onze lieve internationale vrienden nog eens mogen ontmoeten.

Dag 5: RIJDEN (x 1064)

Met enkele dagen vertraging kon die beste Sinte Maarten nog even op de heilige grond van de Academie vertoeven. ‘t Scheen dat de krasse kindervriend al jaren op de Oude Vismarkt bleef komen, waar ze zijn pepernoten dan maar onder de pers van Dirk Martens staken… Gelukkig was er dit jaar menige Piet en welgeteld één dapper paardje om de brave man op het rechte en juiste pad te brengen.
Elke klas werd even aan de tand gevoeld, om dan ’sin spe nec metu’ te concluderen dat enkel de veeg uit de pan als straf kon volstaan. Enkele jongens en meisjes moesten ook even in de zak, maar dat was donkere- kamer-gewijs nog een prettige ervaring, schijnt het.

Voor één groot klein kind zat er niet alleen lekkers in de zak. Mijnheer Marc kreeg van de Sint en zijn Pieten ook de zegen en de wind van achteren om vanaf maandag het verlof van pensioen te bekomen. En wie zijn wij om dat tegen te spreken?! Veel geluk, Marc, en nog mooie avonturen.

PERSBERICHT
Turnhout, 7 oktober 2009 - Miko, de op Eurolist by Euronext Brussels genoteerde koffieservice en kunststofverwerkingsspecialist, ontving gisteren 6 oktober in het Atomium uit handen van Charles Michel, Minister van Ontwikkelingssamenwerking, de Award van het “Beste Nieuw Fairtrademerk”. De Award kadert in de fairtradeweek en wordt toegekend aan de meest lovenswaardige initiatieven op het vlak van eerlijke Zuid-Noord handel.

Puro werd gelanceerd in 2006 - als onderdeel van Miko’s engagement inzake Duurzaam Ondernemen - en kende sindsdien een sterke groei. Inmiddels maakt Puro al ruim 15 % van het verkochte volume koffie binnen de Miko-groep uit, en wordt verdeeld in meer dan 20 landen, tot in Zuid-Afrika en Australië toe.

Puro is meer dan enkel een fairtradekoffie. Deze koffie beantwoordt nl. aan alle P’s van Duurzaam Ondernemen, en dus niet alleen aan de P van Profit.

De P van People vinden we terug in het Max Havelaar keurmerk, waarmee aan kleine koffieboeren een minimumprijs voor de koffie wordt gegarandeerd die hoger ligt dan de marktprijs, zodat zij economisch kunnen voortbestaan en onder meer scholing kunnen voorzien voor de volgende generatie. Bovendien steunt Puro in samenwerking met de vzw CDI Bwamanda in Mawuya - noordwestelijk Congo een streek door er te investeren in de bouw van een koffieproductiecentrum. Dit zal de lokale koffieboeren toelaten om hun kwaliteit en verwerkingscapaciteit van de groene koffie fors te verhogen.

Ook de P van Planet is voor Puro cruciaal. 2 % van de omzet gaat rechtstreeks naar de natuurbeschermingsorganisatie World Land Trust van Sir David Attenborough. Het World Land Trust engageert zich om met dat geld bedreigde stukken regenwoud in Ecuador aan te kopen om ze duurzaam te beheren. Momenteel heeft Puro er al een oppervlakte van meer dan 2.000 voetbalvelden in bescherming genomen.

Maar Puro wil ook Pleasure leveren. Niet alleen doet het de gebruikers van Puro plezier om een boontje bij te dragen aan een beter leven voor mensen in het Zuiden. Puro is bovendien gewoonweg een lekkere koffie.

De jury loofde het innovatieve karakter van Puro Fairtrade Coffee.

Andere criteria die volgens de jury van Puro een verdiende winnaar maken, zijn de diepte en breedte van het gamma, de afstemming van het aanbod op de markt, en de verwachte positieve ontwikkelingen naar de volgende jaren toe.

OVER MIKO
Miko is al meer dan 200 jaar actief in koffieservice en sinds een 30-tal jaren in kunststofverpakkingen, en werd in 1998 geïntroduceerd op Eurolist by Euronext Brussels. Miko volgt een “tweepijlerstrategie” waarbij de kernactiviteiten - koffieservice en kunststofverpakkingen - nagenoeg zelfstandige entiteiten zijn met elk hun eigen management, zodat beide activiteiten een eigen groeipad kunnen volgen. De groep stelt 642 medewerkers te werk en haalde in 2008 een omzet van 113,33 miljoen euro. Toen was 52 % hiervan voor rekening van de kunststofdivisie. De overige 48 % werd gerealiseerd door de koffieserviceafdeling. Het is een internationale groep met eigen ondernemingen in België, Frankrijk, Engeland, Nederland, Duitsland, Polen, Tsjechië, Slowakije en Australië.

Het ‘Naturparkverein Fläming’ richtte onlangs een wedstrijd in voor 3-dimensionaal werk.

Silke De Bolle is leerlinge aan onze Academie en volgt les bij Olivier Bras in de optie beeldhouwkunst binnen het deeltijds kunstonderwijs.

Silke werd met haar project ‘(k)uier(en)’ verkozen tot medelaureaat.

Haar werk zal te zien zijn langs een kunstwandelroute in het landschap van de Hoher Fläming, een streek ten zuidwesten van Berlijn.

Je leest er meer over op volgende link: www.beeldalsverhaal.be